Fann þessa sögu, sem ég skrifaði í Málrækt í 10 ára bekk:o)

 

Einu sinni var ég á gangi eina nóttina. Þá sá ég draugalegt hús fyrir framan mig. Ég gékk inn í húsið og allt í einu var ég komin niður í kjallara. Stór skápur blasti við í kjallaranum. Ég opnaði skápinn, dauður maður hékk í skápnum. Ótti greip mig fyrst um sinn en svo ákvað ég að gista í húsinu og rannsaka þetta mál. Stór klukka var í húsinu. Klukkan var ellefu um kvöldið og klukkan byrjaði að slá. Ég skemmdi klukkuna svo hún myndi ekki halda fyrir mér vöku um nóttina. Klukkan var orðin tólf um miðnætti og klukkan byrjaði að slá. Kalt vatn rann milli skinns og hörunds. Hvernig fer skemmd klukka að því að slá?

 

Ég vaknaði í rúminu mínu. Þetta hafði þá bara verið draumur. Ég fór á fætur og gáði hvað væri í póstinum. Þar var bréf handa mér, ég opnaði bréfið og í því stóð: "Skemmtilegur draumur ekki satt"? Og það var undirritað: Draugurinn í draugalega húsinu.

Jæja, ég var víst búin að lofa að byrja að blogga hérna aftur. Bezt að standa við það.

 

Það hefur margt breyst í Gonzo-heimi. Ég hef búið ein núna í 16 mánuði. Á þessum tíma hafa lánin mín og afborganir af þeim hækkað, karlmenn hafa komið og farið, suma rak ég sjálf í burtu, aðrir stungu mig í bakið og fóru án aðstoðar. Ísland fór til fjandans og Kastró, kötturinn minn til 13 ára, dó.

 

En að jákvæðari hlutum. Ég og Elísa urðum að allra beztu vinkonum og getum varla verið einn dag án hvor annarar lengur. Enda er hún að flytja inn til mín eftir nokkra daga. Við ákváðum að verða meðleigjendur, og deila þessari erfiðu lífsbaráttu, sem bara harðnar með hverjum deginum. Úpps, datt aðeins í neikvæðnina aftur, *hóst*. Ég hef ennþá örugga vinnu í Seðlabankanum og er mjög þakklát fyrir það. Ella systir hefur staðið sig eins og hetja í baráttunni við sinn sjúkdóm og hefur bara fengið góðar fréttir, og allt hefur gengið svo vel að það er bara kraftaverki líkast, hún virðist læknuð, og ég þakka fyrir hvern dag sem á á með mínu yndislega fólki. Ég er mjög svo heppin með fjölskyldu mína og þykir alveg óendalega vænt um hana.

 

Að búa ein hefur styrkt mig svo um munar. Sjálfstraustið er miklu meira, sem og sjálfsálitið, og það er gott.

 

En að búa ein hefur líka sína galla. Ég finn oft fyrir tómleikatilfinningu, söknuði og eftirsjá. Þessum tilfinningum sem naga mann að innan og fá mann til að efast um gæði ákvarðanna sinna. Í ár er ég 31 árs gömul, og mér finnst ég standa á byrjunarreit. Jújú, ég á íbúð, en samt á bankinn hana. Ég á engin börn og engan mann. Ég hef ekki ennþá stofnað fjölskyldu. Ég hef ekki komið mér upp þessu norm-lífi, sem strax frá því ég man eftir mér, virtist vera það sem "ætti" að gerast. Hjá öllum.

 

Suma daga er ég svo stollt, svo ánægð og svo sátt. Mér líður vel, mér finnst frelsið yndislegt, ég ræð mér sjálf, og það að vera ein, þó seint sé í rassinn gripið, er akkúrat það sem ég þurfti á að halda, til að byggja mig upp og gera mig að betri manneskju. Að ég hafi valið rétta leið, og að lífið mitt muni halda áfram að vera gott og að þegar ég lít til baka eftir 40 ár, þá sé sjái ég mjög hamingjusamt líf mitt. Aðra daga líður mér eins og mér hafi mistekist. Að einhvers staðar á leiðinni hafi ég tekið vitlausa beygju, sem gerði það að verkum að ég fór vitlausa leið. Og að núna sé ég á vitlausum stað. Dæmd, til að lifa aðeins í besta falli, því næstbesta sem býðst, en ekki því besta, sem ég hefði kannski geta fengið. Og í versta falli, að lifa alein, allt mitt líf, barnlaus, dæmd til að vera Gunna, gamla frænka sem fær samt inni á jólunum, því hún á í enginn önnur hús að venda.

 

Það besta í stöðunni núna er víst að taka bara einn dag í einu. Lífinu er svo langt frá því lokið og ég hef svo margt til að vera hamingjusöm yfir. Ég skemmti mér konunglega með vinum mínum og á fólk að sem myndi vaða eld og brennistein fyrir mig. Það er sko að vera ríkur. Og það þýðir víst að ég er ekki alein í heiminum, nei, svo langt í frá.

 

Over and out.

 

 

 

 

 

Long time no write, ég hef tekið þá merkilegu (að mínu mati) ákvörðun að byrja að blogga aftur.

 

Hvenær það byrjar eða um hvað það verður, það kemur í ljós. En ég finn það bara að sköpunarkraftinn í mér sárvantar einhverja útrás. Og eins og segir í máltækinu, "Engin er sköpunin án sáðrásar". Jájá, ég er varla byrjuð, og ég er strax komin í MÁLKLÁM. Sem er einmitt gott dæmi um samhverfu:o)

 

Fésbókin er klárlega aðalsökudólgur þessa blogg-hlés míns, en nú verða ermarnar sko brettar upp, og hafist handa.

 

Aloha!

 

 

 

 

 

Nú árið er á enda..................best að blogga aðeins um það.

 

Árið 2008 var mjög svo viðburðaríkt hjá mér, og það má eiginlega segja að fyrsta þriðjung þess hafi mér alls ekki litist á blikuna. Hvert annað áfallið skall á mann.

Ég byrjaði árið eins og flestir vita að enda 11 ára sambúð. Það var hvorki gaman né auðvelt. Sem betur fer var maður ennþá hálfdofinn þegar næsta áfall kom, hún amma mín á Akureyri dó. Ég komst þó norður til að kveðja hana áður en það gerðist. Svo fór maður aftur norður í jarðaförina. 2 vikum seinna dó Amma á nesi. Ég náði ekki að kveðja hana. Hún dó 5 mínútum áður en ég mætti á staðinn. Þá brotnaði ég loksins niður. Þetta var of mikið í einu. Ég missti sem sagt þrjár af mínu uppáhaldspersónum á einum mánuði.

 

Svo tók allt fjármálabaslið við. Ég var að reyna eignast íbúðina mína alveg sjálf, en bankinn var ekki alveg á því að leyfa mér að standast greiðslumat. Það hófst þó að lokum, eftir góða hjálp. Ég átti íbúðina mína...........alein. Og fór að borga reikninga og sjá um fjármál heimilisins alveg sjálf í fyrsta skiptið á ævinni.

 

En það birtir upp um síðir............(or something something), ég varð þrítug þann 23 apríl og ákvað að halda flottasta og skemmtilegasta afmæli ever. Grímuball var það, mikið skraut, miklar kræsingar og frábærir gestir. Hef sjaldan verið eins glöð á ævinni. "Super-glöð" :o) Annars einkenndist þetta ár allt eiginlega af eintómum þrítugsafmælum, hehe, og þau voru öll alveg rosa skemmtileg, þó að ég hefði startað þessu með stæl.

 

Og já, þó svo ég hafi alls ekki verið að bíða við dyrnar, þá bankaði ástin upp á hjá mér, og alveg sama hvað ég barðist við hana, þá var hún víst greinilega komin til að vera. Og er þar ennþá. Svoldið skrítin tilfinning, svona þegar maður býst ekki við þessu og er í innri baráttu við sjálfa sig að "gera það rétta" og vera skynsöm. En skynsemi og tilfinningar fara sjaldan saman. Valur er komin til að vera, enda hef ég fundið algjöran sálufélaga í þessum manni, það er fátt sem við eigum ekki sameiginlegt og virðumst skilja hvort annað fullkomlega. Loksins einhver sem er með alveg jafn klikkaðslegan, svartan húmor. Víííííí, ekki leiðinlegt lífið.

 

Í sumar flutti líka hún elsku Elísa mín aftur á Álftanesið, og seinni partur þessa árs hefur því einkennst af fjölmörgum samverustundum okkar. Endalaust gaman og alveg yndislegt að hafa hana svona í næsta húsi. Getum alltaf rölt til hvor annarar, jafnvel á náttfötunum:o)

 

Já, svo skall fjármálakreppan á, og um leið og aðrir misstu vinnuna, fór allt á fullt hérna í Seðlabankanum. Vikum saman vann maður 14 tíma á dag og um helgar líka. Yfirvinnukaupið kom sér einstaklega vel, þó að maður hafi að vísu misst heilsuna í kjölfarið. Ég veiktist af kvefpest í nóvember og hef ekki losnað við hana ennþá. Og það lítur allt út fyrir að þessi pest fylgi mér inn í nýja árið.

 

Í lok nóvember fór ég svo í alveg æðislega ferð til hennar Patsy minnar í Manchester. Ákvað að leyfa mér svona lúxus, því ég átti það svo sannarlega skilið eftir allt puðið í bankanum. (Hehe, og átti líka alveg þokkalega efni á því).  Já, og í desember borgaði ég í fyrsta sinn NIÐUR höfuðstólinn á einu láninu mínu. Er þvílíkt stollt af því.

 

Í kvöld verður svo fjölskylduveisla heima hjá Brynju systir eins og venjulega. Paramskinka, Kalkúnn, brennan og áramótaskaupið. Klikkar aldrei. Ég er búin að kaupa Simpson-knöll (auðvitað) og ætla að búa til alræmdu margaríturnar mínar. Gleðilegt ár elskurnar mínar, takk fyrir öll gömlu og góðu árin, og megi árið 2009 verða ykkur gott. Það leggst alla vegna rosalega vel í mig.

 

Knús.

 

 

 

 

Hellúúúú.

 

Mikið að maður fer að blaðra hérna loksins eitthvað.

 

Já, mín fór til Manchester fyrstu helgina í des og skemmti sér alveg konunglega. Eins og við var að búast. En mín nældi sér líka í svaka pest, því mér varð svo ógeðslega kalt þarna. Maður er víst svo voðalega vanur eitthvað hitaveitu-húsunum hérna á Íslandi. Ég held maður mætti vera þakklátari. En það var rosalega gaman hjá okkur Patsy, ekkert verslað svo sem, en mikið farið og skoðað, kjaftað og drukkið auðvitað. Þvílík gestrisnin alltaf sem maður fær þarna og ég er líka algjörlega að fíl´ana:o) Hehe. Takk æðislega fyrir mig!

 

En já, ég er því miður búin að vera veik síðan:o( Hósta enn og kvefið situr sem fastast. Búin að prófa alls konar lyf, búin að fá svæsin ofnæmisviðbrögð við sumum, en hin virðast ekki virka neitt. Great! Búin að taka 8 veikindadaga í desember. Og reikna með að eyða þessu æðislega langa jólafríi í þessa sömu pest. Great!

 

Jæja, það er samt gaman að vera til, jólin framundan með öllum sínum kræsingum og kósý hefðum. Ég verð að sjálfsögðu hjá múttu og pápa eins og venjulega. Það hefur samt gengið erfiðlega að komast í rétta jólagírinn. Þegar maður er svona veikur stanslaust þá frestar maður öllu. Hef lítið getað skreytt, en samt alveg eitthvað. Hef bara ekkert þrifið í staðinn:o) Búin að kaupa 3 jólagjafir. Fór með öll kort í póst í gær. Á samt eftir að skrifa fjölmörg sem ég ætla að fara með í eigin persónu.

 

En jólin koma, sama hvað. Maður gerir bara sitt besta. Aldrei hægt að gera allt. En þetta verður kærkomin hvíld, þetta góða jólafrí sem við fáum í ár. Og ég hlakka alveg sérstaklega mikið til að opna eina gjöf:o) Er mjöööög spennt.

 

Jæja, ég vil svo bara óska öllum gleðilegra jóla, þakka lesturinn og "skoðið" á árinu sem er að líða, hehe.

 

Jólaknús á ykkur öll.

 

 

Oh já, á morgun gerist það. Ég flýg af landi brott, til Manchester að heimsækja hana Patsy mína.

 

Þvílíkt sem ég hlakka til. Að bara komast burt, gleyma sér, vinnunni, Íslandi, ástandinu, ÖLLU BARA! Væri mjög freistandi að koma aldrei aftur, en sá draumur verður líklega ekki að veruleika. Brjálæðið í vinnunni mun bíða eftir mér þegar ég kem aftur. Ruglið í ráðamönnum, úrræðaleysið, vonleysið, peningaleysið, VERÐBÓLGAN!

 

Þetta verður svo kærkomin hvíld frá þessu öllu. Þó þetta verði bara nokkrir dagar. Við Patsy ætlum m.a. að rölta um miðbæinn á jólamörkuðum, fara á skauta, drekka heita jólaglögg, halda 10 ára afmæli fyrir Emmsu, og svo verður auðvitað kjaftað og hlegið, kjaftað og hlegið...................:o) Dásamlegt!

 

Hin mikla yfirvinna mín upp á síðkastið hefur þó gert það að verkum að ég á meira aukapening en venjulega. *Hóst*, venjulega á ég ekkert afgangs. hehe, og mín er sko búin að nýta sér það undanfarna daga. Ég er búin að fara 4 sinnum í nudd, 2svar í Cranio (höfuðbeina-, spjaldhryggsjöfnun), og í gær fór ég bæði í litun, klippingu OOOG lúxus andlitsbað á Nordicaspa. Jebbs, ég kann að fara vel með mig á þessum átakstímum.

 

En já, þetta er voðalega sorglegt hvernig er komið fyrir öllu hérna á þessum volaða klaka. Og enn sorglegra hvað maður sér engan veginn fram á veginn að þetta skáni neitt, nærri því strax. En auðvitað hefur maður margt til að vera þakklátur fyrir. Fjölskyldu og vini, örugga vinnu og tekjur, góða (alla vegna sæmilega) heilsu. Maður má ekki gleyma því. Takk takk takk takk!!!

 

En öllu því neikvæða mun ég samt klárlega gleyma næstu daga, meðan ég lifi í afneitun í Manchester og ímynda mér bara að ég sé ekki Íslendingur;o)

 

Knús á ykkur öll!

 

 

 

 

Halló allir!

 

Jebbs, það er sama ástandið í vinnunni. Unnið langt fram á kvöld, og svo um helgar líka!!! Hehe, það var samt kát Gunna sem stökk hæð sína í loft (krullur teknar með), þegar hún opnaði feita launaumslagið sitt um mánaðarmótin og fékk þau LANGhæðstu laun EVER!!!!! Vá, langar að ramma þetta inn:o) Yfirvinnan hefur svo sannarlega sína kosti.

 

En líkaminn er ekki í besta ástandi. Langt frá því. En ég á þá alla vegna pening til að fara í nudd, slökun og spjaldhryggsjöfnun, eða hvað þetta allt nú heitir sem ég þarf svo nauðsynlega á að halda. Ætli það sé ekki best að ég taki nokkra sálfræðitíma líka, því ég er farin að fá svæsnar martraðir nánast á hverri nóttu. Eitthvað óuppgert þar greinilega. Annars finnst mér nú besta sálfræðihjálpin fólgin í því að drekka nokkra öllara með góðri vinkonu og fá að lofta út þannig:o) Hefur alltaf þrælvirkað fyrir mig. Geri það bara alls ekki nógu oft.

 

Ég hlakka því skiljanlega mjöööög mikið til heimsóknar minnar til hennar Patsy til Manchester eftir tæpar 3 vikur. Frábært að komast úr landi (þó það sé UK), og geta svona "gleymt" sér í nokkra daga. Vá hvað það verður freistandi að koma bara ekkert heim aftur. Kannski kemst ég ekki heim. Bretarnir handtaka mig fyrir að vera Íslendingur eða eitthvað. Who knows?

 

En það er margt skemmtilegt búið að gerast inn á milli í þessari miklu vinnutörn. Ég fór í brúðkaup til Hörpu vinkonu og skemmti mér þar alveg konunglega. Svo átti Örní beibí þrítugsafmæli (jebbs, þetta er ár þrítugsafmælanna) og þar var náttl. þvílíka stuðið og drukkið fram á morgun eins og mér einni er lagið;o) Svo skrapp ég með kærastanum í sumarbústað og þar var sko aldeilis slakað á og haft það gott, legið í heita pottinum, drukkið og borðaður góður matur. Alltaf gott að komast út í sveit.

 

Þarf að skutla inn nýjum myndum við fyrsta tækifæri. Á því miður engar úr sumarbústaðnum, hehe, ekki viljandi gert samt:o)

 

Ég lofa að skutla svo inn bloggi þegar ég verð búin að fara í allt dekrið mitt. Lendi kannski í tásludaðri aftur, eða að pólskur maður segir á vondri íslensku hvort hann megi taka mig úr nærbuxunum.......??

 

Ja, það sem maður lendir ekki í!

 

 

 

Hellúúú. Vildi bara láta vita af mér. Það er víst enginn tími né orka til að blogga núna, því miður. Ég eyði öllum deginum, langt fram á kvöld við að bjarga ykkur, Íslendingum frá gjaldþroti. "Venjulegur" vinnudagur hjá mér hefst kl. 9 og líkur svona 22-23 á kvöldin, stundum er maður til miðnættis.

 

Þetta er vont, en það venst. Alveg ótrúlegt. Var að farast fyrstu vikuna, alveg búin andlega og líkamlega, en þetta virðist skána aðeins. Samt versna dagarnir, þe. vandamálin aukast, ég fæ c.a. 50 fyrirspurnir á hverjum klukkutíma frá bönkunum, plús allt annað sem ég þarf að gera til að halda bankakerfinu gangandi.

 

En jæja, ég ætla ekki að kvarta. Ég hef vinnu og er þakklát fyrir það. Ég fæ líka yfirvinnu borgaða, og er mjööööög þakklát fyrir það. Ég á heldur ekki börn eða fjölskyldu sem bíður eftir mér heima.

 

Einhvern tímann hlýtur þessi törn líka að taka enda, hvenær, það hef ég samt ekki hugmynd um. Líklega ekki fyrr en á næsta ári:o(

Það er búið að fella niður árshátíð Seðlabankans. Við höfum víst engan tíma né getu til að skemmta okkur.

 

But......Life goes on, einn dagur í einu og allt það.

 

Ég er lifandi og með vinnu.

 

HALELÚJA!

 

Jæja, maður ætti kannski að blogga eitthvað um þetta ástand hérna í landinu. Nenni því varla. Átti brjálaðan dag í vinnunni í gær, þar sem ég gat ekki fylgst með NEINUM fréttum. Sá engar netsíður, ekkert sjónvarp, ekkert útvarp. Og vá, þvílíkur munur. Fann það þegar ég kom seint og síðar meir heim í gærkvöldi að mér leið aðeins betur. Þessi alda hörmungafrétta sem skellur á mann allan daginn er bara ekki að gera manni neitt gott.

 

Ég reyni bara að hugsa jákvætt. Ég tapaði svo sem engu, ég held ennþá vinnunni. Ég á góða fjölskyldu og vini. En ég finn mikið til með fólkinu (venjulega fólkinu), sem hefur tapað sparifé sínu og jafnvel vinnu líka. Auðvitað er þetta hræðilegt ástand hjá mörgum. Maður hefur heyrt sögur af sjálfsmorðum því miður.

 

Og jújú, auðvitað dettur maður öðru hverju í reiði-pakkann. Verður reiður út í þessa einkaþotu-útrásarmenn, sem tóku allt of miklar áhættur. Reið út í ríkisvaldið sem gerði ekkert til að stöðva þetta ástand. Auðvitað átti regluverkið að vera miklu sterkara og menn áttu að passa upp á það að bankakerfið yrði ekki svona gríðarlega stórt í samanburði við hið venjulega þjóðarbú. Og jájá, það er alveg hægt að vera vitur eftir á. En skaðinn er skeður, og þá er bara málið að spýta í lófana og takast á við einn dag og eitt vandamál í einu.

 

Hér í seðlabankanum eru menn að byrja upp frá grunni á margan hátt. Það þarf að stofna nýjar kennitölur og nýja reikninga á þessa "nýju" banka. Og greyið starfsmenn þessara banka koma hérna og fá mjög svo frumstæðar starfsaðstæður til að redda sínum málum og byggja starfsemi bankanna upp þannig að hjólin geti snúist áfram eins og venjulega. En ég get fullvissað ykkur um að allt er gert til að svo verði. Hér er unnið fram á nótt, ég er búin að vera hér öll kvöld vikunar og sé fram á helgarvinnu líka. Ég gaf meira að segja skrifstofuna mína upp á bátinn í gær, svo að Landsbankafólkið hefði "almennilega" starfsaðstöðu. Svoldið kómískt samt. Nýji Landsbankinn var stofnaður á skrifstofunni minni. Hehe, saga til að segja barnabörnunum.

 

En ég viðurkenni alveg að ég er ein af þeim sem vil sjá eignir þessara manna (you know who) hér á landi frystar, þangað til almennileg rannsókn á þessu fylleríi hefur farið fram. En æ, hvað leysir það svo sem. Þetta er kannski hvort eð er skuldum vafið, allt á lánum, og þessir menn búnir að forða peningnum úr landi fyrir löngu.

 

En já, Davíð er orðin þreyttur, og landsmenn löngu komnir með ógeð á honum, það er alveg augljóst. Auðvitað væri það gott ráð að láta hann fjúka, ekki af því að þá allt í einu lagast allt, heldur kannski meira svona að þá fær fólk meiri trú á Seðlabankanum. Ekki það að þessi seðlabankastjórastóll hefur alltaf verið eftirlaunastóll fyrir gamla ráðherra, Davíð var sko alls ekki sá fyrsti. Og ég bara trúi því ekki að það sé ekki ennþá búið að tilkynna um stýrisvaxtalækkun. Ég veit ekki eftir hverju þessir menn eru að bíða. Frábært tækifæri til að sýna lit og efla traust meðal þjóðarinnar. Því miður ræð ég engu um það. Af tvennu illu þá held ég að þeir Geir og Davíð mættu alla vegna skipta um hlutverk. Geir hefur engan veginn þann karakter að koma vel fyrir og ná að útskýra á mannamáli hvað sé að gerast, eða muni gerast. Og let´s face it, við erum með þann allra versta fjármálaráðherra sem landið hefur átt. ÞETTA ER DÝRALÆKNIR!!! Og hann var meira að segja lélegur dýralæknir. Ég sé ekki annað í stöðunni en að þessi ríkistjórn fjúki í vetur. Samfylkingin á eftir að gera rassíu og bara hóta stjórnarslitum nema "þetta" og "þetta" sé gert.

 

Jæja, guð hvað þetta tal allt fer samt í taugarnar á mér. Ég ætla að hafa það kósý heima í kvöld, horfa á Poltergeist sem ég er nýbúin að kaupa hjá NEXUS, algjör klassík þar á ferð, og svo er ég að fara í brúðkaup hjá Hörpu vinkonu á morgun. Ég ætla ekki að fylgjast með neinum fréttum, dettur það ekki í hug.

 

"Always look on the bright side of life"

"Don´t worry, be happy"

"I will survive"

 

Hehe, hafið það gott elskurnar mínar, hlúið vel að fólkinu í kringum ykkur og hugsið jákvætt.

 

"This too shall pass" (Úr sögunni um þunglyndishring Salómons konungs) 

 

 

 

 

Jebbs, lét loksins verða að því. Heimsókti hetjuna mína hann Guðmund Bjarnason fyrrv. barnaskurðlækni til að þakka honum fyrir að bjarga lífi mínu og koma mér "á fætur" fyrir 30 árum síðan. Mikið var ég annars orðin eitthvað kvíðin þarna rétt áður. Var svo hrædd um að hann hefði kannski ekkert við mig að segja, þætti gjöfin asnaleg eða verra, væri orðin svo gamall að hann væri með alzheimer eða ekki viðræðuhæfur. En nei, ég þurfti nú ekki að hafa neinar áhyggjur. Þessi yndislegi maður var góðmennskan uppmáluð og hann og konan hans tóku sko hjartanlega vel á móti mér. Við settumst í niður í stofuna hjá þeim og töluðum saman í næstum klukkutíma.

 

Hann var svo undrandi á mér, þegar hann loksins náði að átta sig á því að ég GÆTI gengið og það væri bara ekkert að bakinu eða göngulaginu á mér, þá fór hann að spyrja og spyrja um alls konar krankleika sem hlytu bara að hrjá mig, því hann hafði aldrei heyrt um neinn sem hefði komist al-heill frá svona aðgerð.

 

Nokkrum árum áður en að ég fæddist, þá voru börn sem fæddust með klofinn hrygg látin deyja. Það þótti hvorki "hægstætt" né barninu til góðs að reyna að gera eitthvað. Með því að gera ekkert, dóu þessi börn á 2-7 dögum. Þegar Guðmundur byrjaði sem barnaskurðlæknir á Landspítalanum um miðjan áttunda áratuginn, lenti hann í svaka deilu við stjórnendur um að FÁ að gera aðgerð og gefa þessum börnum sjéns. Það hófst að lokum, en þá var gerð aðgerð sem gerði það að verkum að efra hluta mænunar var bjargað, en þeim neðra var hent. Þannig gátu þessi börn aldrei gengið, fóru beint í hjólastól og áttu við einhver "tæmingarvandamál" að stríða, þ.e. urðu að vera með poka utan á sér eða bleyju eða eitthvað þannig. Svo lærði hann aðgerð í Svíþjóð þar sem neðri hlutanum á mænunni var bjargað og hann vildi fá að gera slíkar aðgerðir hér heima. Þá lenti hann aftur í deilum. Eftir mikið þras fékk hann loksins leyfi til þess. Og þá fæddist ég einmitt. Á hárréttum tíma. Aðgerðin tókst svona líka vel. Hann kallaði mig "Gunnu heppnu" (ma og pa voru sem sagt strax búin að gefa mér Gunnu-nafnið). Ég fékk að vísu ekki fulla tilfinningu fyrir neðan mitti fyrr en eftir 3 ár í endurhæfingu á Grensás/miðstöð lamaðra og fatlaðra. Ég byrjaði samt að ganga svona eins og hálfs árs. Og var fljót farin að hlaupa út um allt, því um 4ra ára aldurinn þurftu mamma og pabbi að setja hespu á útidyrahurðina svo ég hætti að strjúka að heiman:o)

 

Leikfimi stundaði ég alltaf í skóla, ég æfði fótbolta í 4 ár, og hef aldrei átt við neina króníska bakverki að stríða. Þetta þótti Guðmundi svo stórkostlegt, því einu börnin sem hann hefði heyrt af, sem best gékk hjá, þau þurftu samt að ganga við staf eða spelkur, áttu jafnvel við einhver "tæmingarvandamál" að stríða, og jafnvel nýrnabilun eða stöðugan hausverk svo eitthvað sé nefnt. Hann gat ekki hætt að tala um hvað ég væri mikið kraftaverk:o) Hann vildi fá allar upplýsingar um mig, því hann ætlaði að láta einhverja lækna vita af mér, svo hægt væri að rannsaka mig eitthvað betur.

 

En já, ég fæddist sem sagt á hárréttum tíma, því svo fóru konur að fara í sónar, og þá kom þessi galli fram og nánast öllum fóstrum sem greinast með klofin hrygg er því eytt í dag. Þess vegna eru þessar aðgerðir á klofnum hrygg eins og ég fór í aðeins 4ra daga gömul, ekki gerðar lengur.

 

Já, það var sæl Gunna sem kom heim til sín á sunnudaginn eftir þessa heimsókn, brosandi út að eyrum. Og ég gat bara ekki hætt að brosa. Mikið er ég þakklát þessum manni, mikið er ég þakklát að hafa fæðst á þessum hárrétta tíma. Mikið er ég þakklát fyrir lífið:o)

 

Ok, og ykkur sem finnst ég auðvitað langt frá því að vera "eðlileg" megið alveg kommenta eins og ykkur sýnist um það, hahahahahaha:o)

 

Knús á ykkur öll,

Gunna heppna.

 

 

 

 

 

This is Gonzo speaking. Búið að bralla ýmislegt undanfarið. Gæsaði Hörpu vinkonu s.l. laugardag. Mikið rosalega var gaman. Harpa er mín elsta vinkona, en mömmur okkar eru æskuvinkonur frá Akureyri. Hörpu hef ég lítið sem ekkert hitt síðustu árin, en þessi fáu skipti sem það gerist, er alltaf jafn æðislega gaman hjá okkur. Þessi dagur var engin undantekning.

 

Það var byrjað á Brunch og svo var haldið í söngstúdíó Þorvalds Bjarna, þar sem gellan þurfti að syngja 2 lög inn á disk. Svo var farið í magadans og lap-danskennslu sem var náttl. bara snilld. Við skelltum okkur svo á bikarúrslitaleikinn í kvennafótboltanum KR-Valur, og Harpa greyið var klædd frá hvirfli til ilja sem sannur Kr-ingur, en látin sitja í miðri Vals-stuðningsstúkunni, hehe. Hún var samt ekki lamin. Svo fékk daman dekur og nudd í MeccaSpa og svo var haldið í sundlaug Kópavogs.

 

Og þið sem eruð vanar að hafa einhvern skammt af dónó-og perraskap í svona gæsageimi, þið ættuð endilega að prófa þá sundlaug. Ég persónulega fer samt þangað aldrei aftur. Í kvennaklefanum var þessi fína aðstaða fyrir baðvörð. Skrifstofa eiginlega, með glerveggjum. Beint fyrir framan sturtu- og þurrkunaraðstöðuna. Og fremst á skrifborðinu lá stóóor bunki af blöðum. Mér var litið eitt augnablik á efsta blaðið. Það var klámblað. Lesbíuklámblað!!!! WTF?????

 

Þið getið rétt svo ímyndað ykkur öskrin og hláturinn í okkur við þessa uppgvötun. Jaaa, þessi baðvörður "landaði" sko aldeilis flottu starfi.

 

Jæja, eftir sundið í perralauginni var haldið í heimahús og borðað yfir sig af indverskum kræsingum. Æðislegur dagur í alla staði, og mikið fannst mér gaman að kynnast vinkonum Hörpu, því flestar þeirra hafði ég aldrei hitt áður. Frábærar stelpur og fínt að vera búin að brjóta ísinn fyrir brúðkaupið;o)

 

Svo er ég að fara að byrja í frönskunámi. Jebbs, mín ætlar að dusta rykið af framhaldsskólafrönskunni.

 

Já, og svo lenti ég í því allra furðulegasta sem hefur nokkurn tímann fyrir mig komið um daginn. Ég er mikill teiknimynda-fan eins og flest ykkar vita. Simpsons, Family Guy, American Dad. Elska þetta og kann flesta þætti utan að. Svo ég hef haft það fyrir sið að vera oft með mynd af einhverjum af þessum karakterum á msn hjá mér, og líka þá eitthvað frægt og fyndið "kvót" sem sú persóna hefur sagt í þáttunum. Anyways, um daginn var ég geimveran Roger, úr American Dad. Og mín uppáhaldssetning hjá honum er þegar hann er að pirra sig yfir einhverri kerlingu og segir "yeah, she´s being a real Catch U next Tuesday". LOL, as in CUNT. Bara snilld. Jæja, ég er búin að vera með þetta kvót uppi hjá mér á msn í nokkra daga, þegar ég tek eftir því að ein vinkona mín er búin að kötta mig út á msn. Ég sendi henni því póst til að spyrja hvað sé málið. Neinei, þá er hún náttl. alveg brjáluð yfir því að ég sé að kalla HANA "CUNT" á msn. OMFUCKING GOD!!!!!!!!! Aðra eins paranoju hef ég aldrei kynnst á ævinni. Vissi ekki hvort ég ætti að öskra eða hlæja. Jæja, ok, það voru að vísu búin að vera önnur mál í gangi hjá mér og viðkomandi manneskju, en ekkert sem ég taldi neitt alvarlegt, og ALLS EKKI eitthvað sem myndi gefa til kynna að ég hefði einhverja ástæðu til að kalla hana CUNT. Jæja, ég er alla vegna búin að senda henni fjöldann allan af tölvupóstum þar sem ég reyni að útskýra þetta fyrir henni, en þeim er ekki svarað.

 

Vá, það eina sem ég get sagt er að það er eins gott að maður passi sig hvað maður setji í personal message á MSN hjá sér.

 

Ok, einu færra jólakort sem ég þarf að senda í ár;o)

 

En án gríns, auðvitað sér maður á eftir vinum sem manni þykir vænt um, ég á eftir að sakna hennar, en það víst voða lítið sem ég get gert héðan af.

 

Life goes on.........................

 

 

Í tilefni af söfnunarátaki sem er núna í gangi fyrir mænuskaðaða, langar mig að segja ykkur frá því að ég ætla sko að sjálfsögðu að styðja þetta málefni, enda mjög kunnug því sjálf.

 

Ég fæddist með klofinn hrygg og var því ekki ætlað að lifa lífinu gangandi, því á þeim tíma, árið 1978 fóru allir sem fæddust með klofin hrygg, í hjólastól. Ég var heppin, því skurðlæknirinn Guðmundur Bjarnason var nýkomin aftur til landsins eftir framhaldsnám í Svíþjóð, og þar hafði hann lært nýja skurðaðgerð, sem hann prófaði á mér, aðeins 4ra daga gamallri. Og viti menn, aðgerðin heppnaðist og aldrei fór ég í hjólastól. Ég var að vísu tilfinningalaus fyrir neðan mitti fyrstu árin, en með hjálp góðs fólks í endurhæfingu á Grensás, þá kom tilfinningin aftur með tímanum. Ég verð þessum manni ævilangt þakklát, og í tilefni þessarar söfnunar, er ég búin að hafa upp á honum og ætla að hitta hann, með góða gjöf, þökkum og kossum.

 

Og ég hvet ykkur sem geta, að styðja þetta málefni.

1.000kr: sími 904 1000

3.000kr: sími 904 3000

5.000kr: sími 904 5000

 

Jæja, þetta eru nú aldeilis búnir að vera skemmtilegir dagar undanfarið. Allt að gerast sko. Fór í þrítugsafmæli til Slaugu föstudaginn 22. og svo strax kvöldið eftir í “sumarlokapartý” hjá Þórunni og Sidda. Þau og hana Lilju mína hef ég bara ekki séð í ár og öld. Enda voru þetta miklir fagnaðarfundir. Gott að vita til þess að ég sé ekki búin að “týna” þeim og eigi þau ennþá að. Enda eru þau bara bezt;o)

 

Síðasta laugardag var svo þrítugsafmæli hjá Hönnsu Pönnsu. Þvílíkt stuð og ekkert smá gaman t.d. að hitta “gamla góða” liðið úr ´79 árgangnum.

Álftanes rules!!! Hehe.

 

Það vantaði sko ekki veitingarnar hjá þeim Ómari og Hönnu Gunnu, og af því að ég mætti fyrst, þá fékk ég alvöru kampavín. Vúhú. Var ekki lengi að klára það, sem og Mohito kokteilana og allan bjórinn í balanum. Svo rétt eftir miðnættið voru víst áfengisbirgðirnar á þrotum, en ég var svo heppin að finna þennan fína flöskubjór úti á verönd. Var held ég nýbúin að opna þriðja bjórinn þegar ég heyri bróðir hans Ómars kalla: “Hvaða helvítis hyski er búið að drekka bjórinn minn”??? LOOOL, mér skiljanlega svelgdist á bjórsopanum, lagði flöskuna hljóðlega frá mér og yfirgaf vettvang glæpsins.

 

En já, það er ekki allt eintóm hamingja hjá manni, fjármálin eða réttara sagt fjármagnsleysið er að drepa mig. Allar afborganir hækka, matur hækkar, bensín hækkar. Oj bara. Svo ég er orðin svo þreytt á því að rétt svo “meika” hver mánðarmót, og það samt með háskólamenntun, að ég er búin að fá mér aukavinnu um helgar. Jebbs, Gonzo er orðin barþjónn á Oliver. Ef þú hefur ekki efni á áfenginu, þá geturðu alla vegna fengið borgað fyrir að afgreiða það, er það ekki? Glúgg, glúgg, þið vitið hvert þið eigið að koma ef þið eruð þyrst;o)

 

Já, og svo á ég dýrustu hárteygju í heimi, eða það held ég alla vegna. Þvottavélin bilaði. Hætti að dæla af sér vatninu og ég eyddi tveimur kvöldum að prófa og prófa að laga, og þurrkaði 3svar upp 1 cm, 95 gráðu heitt sápuvatn af ÖLLU vaskahúsgólfinu:o( Svo það endaði með því að ég þurfi að fá viðgerðarmann. Tek það fram að ég var BÚIN að tékka á sigtinu, dró það út eins langt og það náði, en fann ekkert þar. Neinei, svo kemur þessi viðgerðargaur, og það fyrsta sem hann gerir er að draga út sigtið og “kippa” því alveg út úr vélinni. Þaaaaaaar fyrir innan leyndist svo þessi fína hárteygja sem hafði ákveðið (með minni hjálp) að skella sér í smá þvott. Svo eftir þessa “viðgerð” sem tók innan við 5 mínútur, tók gaurinn við að skrifa reikninginn, og var btw LENGUR að skrifa hann heldur en hann var að finna hárteygjuna. 10 þúsund kall takk fyrir!!! Jæja, ég má vera þakklát fyrir að þvottavélin var ekki biluð, hefði sko ekki haft efni á nýrri. En það er víst aldrei nógu vel tékkað í vasa á flíkum áður en maður hendir þeim í þvott.

 

Hey, svo verð ég að segja ykkur frá ofvirku afgreiðslukonunni sem afgreiddi mig í Byko á Grandanum um daginn. Fór þangað til að kaupa spýtu. Jebbs, mín er alltaf svo handlagin. Anyways, finn spýtuna mína, og fer með hana á kassann. Á undan mér er verið að afgreiða karlmann um fimmtugt og afgreiðslukonan er bara algjörlega ofvirk, eins og hún sé búin að taka inn heilt box af gleðipillum og er að grilla hann með alls konar furðulegum spurningum. Svo kemur upp úr kafinu að maðurinn er útlendingur. “Nú ertu útlenskur” galar afgreiðslukonan og horfir á kreditkortið hans. “Vá hvað myndin af þér er ógeðslega hallærisleg” og hlær trylltum hlátri, þó maðurinn greinilega skilji ekki íslensku. Svo réttir hún MÉR kortið hans og segir, “Vá, finnst þér þetta ekki ógeðslega fyndin mynd af honum”, og heldur áfram að hlæja. “You have funny mústas, verrí funní mústas”, og réttir honum aftur kortið. Aumingja maðurinn hálf-hljóp út úr búðinni.

 

En svo var komið að mér, og spýtunni minni. “Hvað er nú þetta”, galar kellingin. “Ööööh, þetta er spýta sem ég ætla að setja neðan á forstofuhurðina mína, svo kötturinn komist ekki inn með mýs í íbúðina”, segi ég vandræðaleg, eins og ég skuldi henni einhverja útskýringu á því hvað ég sé að fara að gera í lífi mínu. “Núúúúúú, er þetta þá svona músahurð”, gargar kellingin skellihlæjandi, svo hátt að ALLIR í búðinni voru farnir að fylgjast með því hvaða furðuvera hlyti að vera svo asnaleg að afgreiðslukonan þyrfti að hlæja af henni og “músahurðinni” hennar.

 

Ég og spýtan hlupum líka út úr búðinni.

 

 

A story from the heart

By IamWhoIam

 

I once heard a story straight from the heart
About a girl and how her world began to fall apart
It all started when she met the boy that made her life complete
Just thinking of him made her heart skip a beat

As the years passed they fell more in love and were less aware
Of how often life turns out to be unfair
Until one day she finally gave in
She realized there was no way she could win
She said I'm sorry but i have to let you go
As he reached for her hand she pulled away whispering no
When she turned around a tear slid down her cheek
He just stood there speechless, forgetting how to speak
The next few days were the hardest at home
She truly felt she was all alone

Her life had no more color, just black and white
Even getting out of bed turned into a fight

When she saw him that day she could no longer just walk by
And before she knew it her mouth opened up and out came "hi"
He looked up and said "so now we're talking?"
She just smiled and joined his walking
Everyday they talked a little more
And everyday she began to like him a little more then before
But as the months passed by she became more and more aware
About how its ok life's unfair
Because eventually everything becomes your past
But your memories will always last
And with that i hope you see
Not all love is meant to be
But hold on and don't give in
Stand tall, hold up your chin

open your eyes to things you couldn't ever see
I know this because..this is a story all about me...

 

Jæja, ég læt loksins í mér heyra. Rúm vika liðin frá því að sumarfríi mínu lauk og komin tími til að segja frá því.

 

Ég ákvað að eyða síðustu frídögum mínum þetta árið á norðurlandi. Og ég hlýt að vera skyggn, því veðrið þar var náttl. bara ótrúlegt. Skínandi sól og lamandi hiti, dag eftir dag. Eyddi miklum tíma í Sundlaug Akureyrar og ég held bara að ég hafi aldrei fengið eins mikin lit eftir sólbað á Íslandi áður. Dögunum á Akureyri var líka varið í heimsóknir hjá Ellu systir, spilað pool, trivial pursuit, út að borða á Greifanum og La vita Bella. Kíkti líka til Lindu og sá nýja flotta einbýlishúsið hennar og Reynis. Svo eyddi ég nokkrum dögum líka út í sveit, á bæ í Út-Kinn, sem er svona mitt á milli Akureyrar og Húsavíkur. Þar var líka æðislegt. Þvílík ró og friður. Vann þar m.a. svolitla garðvinnu og eldaði handa þreyttum bændum á kvöldin.

 

Einn daginn var risatrukk bakkað upp að fjósinu og þá kom í ljós að það var verið að sækja naut í sláturhúsið. Það var ekki gaman að horfa upp á. Greyið nautin öskruðu og öskruðu, hrikalegt að heyra í þeim köllin. Ég reyndi að horfa upp á þetta til að vera nú ekki hræsnari, þar sem ég á það til að borða nautakjöt með bestu list. Var samt alvarlega að hugsa um að gerast grænmetisæta þegar ég fékk skyndilega fossandi blóðnasir þarna, og þurfti að hlaupa inn í hús. Hehe, bóndinn hefur örr. haldið að mér hafi þótt þetta svona sorglegt, að ég hafi hlaupið grenjandi í burtu.

 

En í sveitinni fór ég líka í bíltúr að skoða Goðafoss, Húsavík og fór svo í Jarðböðin á Mývatni. Oh, það var æði. 24 stiga hiti og logn, og mér finnst þetta miklu flottara þarna heldur en í Bláa Lóninu.

 

Eftir sæludagana í sveitinni var svo haldið aftur til Akureyrar og þar kíktum við Ella systir t.d. á Landsmót skáta, en það eru komin 15 ár síðan ég var þarna skáti og gisti í grenjandi rigningu í Kjarnaskógi. Skátarnir voru því aaaaaðeins heppnari með veður núna.

 

En já, dagarnir fyrir norðan voru alveg yndislegir, mér finnst alltaf leiðinlegt að þurfa að fara heim aftur, gæti sko vel hugsað mér að búa þarna einhvern tímann.

 

Já svo var nú sumarið ekkert búið þegar heim var komið, þvílík bongóblíða búin að vera. Elísa vinkona er flutt á nesið, bara í næstu götu við mig, og við höfum tekið nokkra daga eftir vinnu með bjór út á svölum í sólbaði. Ekkert smá sweet:o) Uppliði meira að segja einn dag þar sem var algjört logn á svölunum hjá mér, og kæfandi hiti. Það hefur ALDREI gerst.

 

Svo núna er hversdagsleikinn tekin við, alltaf gott svo sem að fá röð og reglu á hlutina aftur. Ég hef að vísu eytt þessari viku í svolitlar fjármálaáhyggjur. Gengur ekki alveg eins vel hjá mér og "planið" var. Afborganir af lánunum hækka bara og hækka, og nýjar afborganir bætast við, eins og t.d. LÍN. Svo það er lítið eftir til að lifa af. Hvað þá að borga lánin hraðar niður eins og gamla planið sagði til um. Nýja planið mitt er því að lifa á hafragraut og bökuðum baunum næstu mánuði, nú eða fara í vændið um helgar.

 

Er samt búin að grípa til nokkura sparnaðarráða, sagði upp heimilssímanum, afþakkaði að fá senda heim alla greiðsluseðla (spara mér þá 18 þúsund á ári), er hætt að nota Kanebo snyrtivörurnar (í bili), verð að láta ódýru merkin duga. Blanda alltaf vatn út í morgunbrazzann minn svo hann endist lengur. Versla meira skipulega inn, svo ég þurfi ekki að nota skyndibitann svona í "neyð" eins og hefur gerst allt of oft í sumar. Næsta mál á dagskrá er svo auðvitað að minnka drykkjuna (*hóst*), hehe, sjáum hvernig það gengur:o)

 

Þið megið svo endilega koma með fleiri sparnaðarráð handa mér.

 

Jæja, en framundan eru svo Eric Clapton tónleikarnir á föstudaginn með Helgu beib. Þann miða er ég sem betur fer löngu búin að kaupa, annars yrði ég að neita mér um þetta. Þessir tónleikar geta ekki annað en verið algjör snilld, miðað við tímasetninguna. 08.08.08 klukkan 8. Ég sem eeeelska sléttar tölur.

 

Svo fara næstu dagar líka í að reyna að hitta góða vini sem ég sakna allt of mikið. Lilja, Þórunn, Svana, Begonía, ég hreinlega skammast mín fyrir það hvað við hittumst sjaldan. Knús.

 

Fyrir utan smá fjárhagsvandræði, þá er ég alveg ótrúlega ánægð með þetta sumar, og lífið er rosa gott. Ég á góða að, og það er gaman að vera til:o)

 

 

Jæja, síðasti vinnudagurinn fyrir sumarfrí á enda.

 

Það eru miklir afslöppunardagar framundan, en þeim ætla ég að eyða mestmegnis á Norðurlandinu. Já, til hvers að fara til útlanda og flatmaga í 30 stiga hita og sól, með ískaldan bjór, þegar maður getur húkkt í 8 stiga hita og rigningu, með ískaldan bjór!!??

 

Þessi vika er sem betur fer búin að vera mjög fljót að líða. Ég var nú samt orðin ansi hrædd um það síðustu daga að líkami minn væri að gefa upp öndina og ég kæmist aldrei í helv..#""% fríið. Fékk í magann, svo magabólgur og vaknaði síðan í morgun með hálsbólgu!!  Já takk............einmitt.

 

Hef að sjálfsögðu hellt í mig töfra-teformúlum í allan dag og er strax orðin miklu betri. Svo er það bara sjóðandi heitt bað í kvöld til að drepa þær fáu bakteríur sem eftir eru og maður sleppur:o) Ég bara neita að eyða fríinu mínu veik, ekki fræðilegur. Nú, og ef allt bregst (ekki bara veðrið), þá eyði ég bara öllu fríinu blindfull, og þá tekur maður sko ekkert eftir því að maður sé veikur.

 

Já, í ár verður sko sparað. Engin útlanda-vitleysa. Og sérstaklega ekki meðan gengið er svona. Hjúlp! Taka upp evru.............NÚNA!!!!

 

Annars hefur mér nú ekki þótt þetta sumar mjög merkilegt verðurfarslega. Jújú, það hefur verið svaka sól alltaf, en ekki svo hlýtt. Alla vegna ekki á svölunum heima hjá mér, þær eru andsetnar eða með sitt eigið veðurkerfi. Þar er ALLTAF kalt:o( Ég er að hugsa um að stofna styrktarreikning fyrir mig, svo aðrir geti hjálpað mér að kaupa svona "svalalokun" eða hvað þetta apparat er nú kallað. Mjög göfugt verkefni. "Björgum Gunnu úr kuldanum". Hlýnun jarðar, my ass!

 

Það er svo kalt á Íslandi að meira að segja ísbirnir eru farnir koma hérna yfir sumarið eins og farfuglarnir. Ja, maður spyr sig.

 

En mikið ofboðslega, æðislega, rosalega er ég nú fegin að vera komin í sumarfrí loksins. Og ætla mér að hafa það svooooooooo gott. Engin vekjaraklukka, vaki eins og ég vil, sef eins og ég vil, drekk eins og ég vil, skemmti mér bara alveg NKL eins og ég vil!

 

Mikið á maður eftir að hafa það gott........................eigum við að ræða það eitthvað!!?

 

Einn fimmaur hérna í restina:

 

 

Hehe, hey, svo vil ég fá að sjá komment hérna. Ef þið hafið ekkert að segja, segið mér þá bara t.d. hvað er það neyðarlegasta sem þið hafið lent í á ævinni.

 

Hjá mér er það líklega þegar ég var hjólandi á fullri ferð upp götuna heim, svona 12 ára kannski, og hjóla framhjá fullt af krökkum, þar á meðal Krissa (sem ég auddað var ógeðslega skotin í), hann segir "hæ Gunna" (hjartsláttur), og ég brosi til hans "Hæ Krissi", og hjóla á fullri ferð með andlitið á ljósastaur og steinrotast!!!

Ranka við mér með alla krakkana hangandi yfir mér og heyri Krissa segja "vá, sjáiði hjólið maður"? En einhver annar strákur skammar hann og segir, "Uss Krissi, ekki hugsa um hjólið, sjáðu aumingja Gunnu"!

 

Þarf ekki að taka það fram að hrifning mín á Krissa minnkaði veeeeeerulega við þetta atvik. Niður í svona héééér um bil, nokkurn veginn.............EKKI NEITT!!!

 

 

Búin að vera alveg einstaklega löt eitthvað undanfarið. Nenni aldrei að vakna á morgnanna, ligg yfir videoglápi á kvöldin, og hef eiginlega ekki gert neitt merkilegt.

 

Jæja ok, um þarsíðust helgi kíkti ég í Nauthólsvíkina. Verð að viðurkenna að ég hef ekki komið þangað í mörg ár. En mér líkar, og ef sólin fer aftur að láta sjá sig á ég örugglega eftr að fara oftar. Um síðustu helgi tók ég svo íbúðina algjörlega í gegn. Og líður líka miiiiklu betur á eftir. Ég er svona eins og Monica líklega. Þetta er næsta vellíðunarstig á eftir fullnægingunni að vita af öllu hreinu og fínu:o)

 

En já, ég er samt eitthvað löt, svona einhver lágdeyða (er það orð) yfir mér. Í gær datt ég meira segja í eitthvað hálfgert þunglyndi. Æi, mér fannst ég eitthvað svo döpur eitthvað. Var voða þung og mikið niðri. Skildi ekkert í þessu, því mér fannst ekkert hafa komið fyrir, eða ég hafa neina ástæðu til þess. Ég held samt að ég sé komin með útskýringuna á þessum skyndilega dapurleika. Þannig var að í gærmorgun datt mér í hug að skoða Barnalandssíðuna hjá fyrrverandi mágkonu minni. Hef ekki kíkt lengi, og hvað þá hitt þessa yndislegu fyrrverandi tengdafjölskyldu í allt of langan tíma. Svo mig grunar að þessi þunga og dapurlega tilfinning sem helltist skyndilega yfir mig í gær, hafi verið söknuður. Fráhvarfseinkenni.

 

Við sambandsslit, þá er maður ekki bara að skilja við eina manneskju, heldur heila fjölskyldu. Og þó ég telji mig ágætlega stadda varðandi minn fyrrverandi, þ.e. ég er búin að vera að vinna í þeim málum og reyni að vera sátt og sterk, þá steingleymdi ég því alveg að auðvitað er ég að missa líka heila fjölskyldu sem mér þykir alveg óendalega vænt um. Sem hefur spilað stórt og yndislegt hlutverk í lífi mínu síðustu 12 árin. Og ég sakna þeirra alveg hroðalega mikið!

 

Ég vona svo innilega að ég nái að halda einhverju sambandi við þau í framtíðinni, þó það verði auðvitað aldrei eins og var. *Snökt*

 

En svona er víst lífið. Það skiptist í kafla. Stórum kafla í mínu lífi er lokið, og nýr tekin við. Ég sé ekki eftir neinu. Það er engin biturleiki. Bara góðar minningar og þakklæti fyrir þá lífreynslu sem gaf manni þann þroska sem maður býr yfir í dag.

 

Jæja, nóg af þessu, ekkert væl, það vantar húmor í þessa færslu:o)

 

Ég kíkti við hjá gamla settinu um daginn. Þá var mútta önnum kafin við að taka til í skápum. Hún var búin að finna fullt af drasli sem tilheyrði víst mér og ég varð að taka. *Hnuss* Mér finnst asnalegt að ég þurfi endalaust að vera að taka við dóti til að troða í mína 90 fermetra sem nú þegar eru troðnir, þegar ma og pa hafa fjögur tóm svefnherbergi í heilu einbýlishúsi!!!

 

En mest brá mér þegar ég leit í einn pokann sem hún var búin að henda í mig, en þar voru ALLIR gömlu bangsarnir mínir. "Þú verður að velja hverja þú vilt eiga og hverjum má henda", sagði mamma með tónlausri og að því virtist óþarflega kaldri röddu. "En, en.........". Ég kom ekki fleiri orðum að. Ég starði bara frosin á þessa gömlu félaga. Ég man nöfnin á þeim öllum. Á tímabili sváfu þeir allir uppí hjá mér og ég varð að kyssa þá alla góða nótt.

 

Þvílík grimmd að láta mig þurfa að velja á milli þeirra. Henda þeim? Snata, Púlla, Yblis, Gretti, Góra, Snúlla?

 

Það er gott að ég á stóran sófa núna. Því þar liggja þeir nú allir, eftir að ég var búin að dusta af þeim og viðra þá. Er ég gengin í barndóm aftur?

 

Spurning kannski frekar hvort ég hafi ekki bara alltaf verið barn?

 

En jæja, það er komin tilhlökkun og ferðahugur í mig. Í lok næstu viku legg ég af stað norður í tveggja vikna frí. Mikið verður það kærkomið. Að fá að vera ég sjálf bara og gera akkúrat það sem ég vil allan sólarhringinn.

 

Frelsið er yndislegt!

 

 

 

Jæja, loksins er ég komin með myndirnar sem voru teknar á Akureyri. Það þýðir auðvitað ekkert að treysta á letingjan mig, sem gleymir oftast að taka myndir, svo Akureyris-myndirnar eru að sjálfsögðu í boði Helgu;o)

 

Verð´ykkur að góðu.....................

 

  1.  Ekki nefna barnið ykkar Björn eða Birnu, þau gætu verið skotin.

  2.  Ef þið eru svo óheppin að þekkja einhvern með þeim nöfnun, ALLS EKKI kalla á þau úti á víðavangi. Vopnaðir menn verða mættir eftir örfáar mínútur.

  3.  Ef þið ætlið á ströndina eða út í móa til að hafa það kósí, í guðana bænum ekki taka með ykkur hvítt flísteppi.

  4.  Ef þið eigið hvítan hund, passið ykkur að hleypa honum aldrei úr augsýn, og helst aldrei lausum.

  5.  Ef þið þolið ekki einhvern, gefið henni/honum þá hvítan pels:o) 

  6.  Núna er svo akkúrat tíminn til að stofna fyrirtæki, Ísbjarnarskoðunarferðir hf, og væla svo í fjölmiðlum um að það sé verið að hræða burt viðskiptavinina ykkar.

 

 

   Lifið heil!