Gonzo-World

Jæja, ég var víst búin að lofa að byrja að blogga hérna aftur. Bezt að standa við það.

 

Það hefur margt breyst í Gonzo-heimi. Ég hef búið ein núna í 16 mánuði. Á þessum tíma hafa lánin mín og afborganir af þeim hækkað, karlmenn hafa komið og farið, suma rak ég sjálf í burtu, aðrir stungu mig í bakið og fóru án aðstoðar. Ísland fór til fjandans og Kastró, kötturinn minn til 13 ára, dó.

 

En að jákvæðari hlutum. Ég og Elísa urðum að allra beztu vinkonum og getum varla verið einn dag án hvor annarar lengur. Enda er hún að flytja inn til mín eftir nokkra daga. Við ákváðum að verða meðleigjendur, og deila þessari erfiðu lífsbaráttu, sem bara harðnar með hverjum deginum. Úpps, datt aðeins í neikvæðnina aftur, *hóst*. Ég hef ennþá örugga vinnu í Seðlabankanum og er mjög þakklát fyrir það. Ella systir hefur staðið sig eins og hetja í baráttunni við sinn sjúkdóm og hefur bara fengið góðar fréttir, og allt hefur gengið svo vel að það er bara kraftaverki líkast, hún virðist læknuð, og ég þakka fyrir hvern dag sem á á með mínu yndislega fólki. Ég er mjög svo heppin með fjölskyldu mína og þykir alveg óendalega vænt um hana.

 

Að búa ein hefur styrkt mig svo um munar. Sjálfstraustið er miklu meira, sem og sjálfsálitið, og það er gott.

 

En að búa ein hefur líka sína galla. Ég finn oft fyrir tómleikatilfinningu, söknuði og eftirsjá. Þessum tilfinningum sem naga mann að innan og fá mann til að efast um gæði ákvarðanna sinna. Í ár er ég 31 árs gömul, og mér finnst ég standa á byrjunarreit. Jújú, ég á íbúð, en samt á bankinn hana. Ég á engin börn og engan mann. Ég hef ekki ennþá stofnað fjölskyldu. Ég hef ekki komið mér upp þessu norm-lífi, sem strax frá því ég man eftir mér, virtist vera það sem "ætti" að gerast. Hjá öllum.

 

Suma daga er ég svo stollt, svo ánægð og svo sátt. Mér líður vel, mér finnst frelsið yndislegt, ég ræð mér sjálf, og það að vera ein, þó seint sé í rassinn gripið, er akkúrat það sem ég þurfti á að halda, til að byggja mig upp og gera mig að betri manneskju. Að ég hafi valið rétta leið, og að lífið mitt muni halda áfram að vera gott og að þegar ég lít til baka eftir 40 ár, þá sé sjái ég mjög hamingjusamt líf mitt. Aðra daga líður mér eins og mér hafi mistekist. Að einhvers staðar á leiðinni hafi ég tekið vitlausa beygju, sem gerði það að verkum að ég fór vitlausa leið. Og að núna sé ég á vitlausum stað. Dæmd, til að lifa aðeins í besta falli, því næstbesta sem býðst, en ekki því besta, sem ég hefði kannski geta fengið. Og í versta falli, að lifa alein, allt mitt líf, barnlaus, dæmd til að vera Gunna, gamla frænka sem fær samt inni á jólunum, því hún á í enginn önnur hús að venda.

 

Það besta í stöðunni núna er víst að taka bara einn dag í einu. Lífinu er svo langt frá því lokið og ég hef svo margt til að vera hamingjusöm yfir. Ég skemmti mér konunglega með vinum mínum og á fólk að sem myndi vaða eld og brennistein fyrir mig. Það er sko að vera ríkur. Og það þýðir víst að ég er ekki alein í heiminum, nei, svo langt í frá.

 

Over and out.

 

 

 

 

 

Long time no write, ég hef tekið þá merkilegu (að mínu mati) ákvörðun að byrja að blogga aftur.

 

Hvenær það byrjar eða um hvað það verður, það kemur í ljós. En ég finn það bara að sköpunarkraftinn í mér sárvantar einhverja útrás. Og eins og segir í máltækinu, "Engin er sköpunin án sáðrásar". Jájá, ég er varla byrjuð, og ég er strax komin í MÁLKLÁM. Sem er einmitt gott dæmi um samhverfu:o)

 

Fésbókin er klárlega aðalsökudólgur þessa blogg-hlés míns, en nú verða ermarnar sko brettar upp, og hafist handa.

 

Aloha!

 

 

 

 

 

Nú árið er á enda..................best að blogga aðeins um það.

 

Árið 2008 var mjög svo viðburðaríkt hjá mér, og það má eiginlega segja að fyrsta þriðjung þess hafi mér alls ekki litist á blikuna. Hvert annað áfallið skall á mann.

Ég byrjaði árið eins og flestir vita að enda 11 ára sambúð. Það var hvorki gaman né auðvelt. Sem betur fer var maður ennþá hálfdofinn þegar næsta áfall kom, hún amma mín á Akureyri dó. Ég komst þó norður til að kveðja hana áður en það gerðist. Svo fór maður aftur norður í jarðaförina. 2 vikum seinna dó Amma á nesi. Ég náði ekki að kveðja hana. Hún dó 5 mínútum áður en ég mætti á staðinn. Þá brotnaði ég loksins niður. Þetta var of mikið í einu. Ég missti sem sagt þrjár af mínu uppáhaldspersónum á einum mánuði.

 

Svo tók allt fjármálabaslið við. Ég var að reyna eignast íbúðina mína alveg sjálf, en bankinn var ekki alveg á því að leyfa mér að standast greiðslumat. Það hófst þó að lokum, eftir góða hjálp. Ég átti íbúðina mína...........alein. Og fór að borga reikninga og sjá um fjármál heimilisins alveg sjálf í fyrsta skiptið á ævinni.

 

En það birtir upp um síðir............(or something something), ég varð þrítug þann 23 apríl og ákvað að halda flottasta og skemmtilegasta afmæli ever. Grímuball var það, mikið skraut, miklar kræsingar og frábærir gestir. Hef sjaldan verið eins glöð á ævinni. "Super-glöð" :o) Annars einkenndist þetta ár allt eiginlega af eintómum þrítugsafmælum, hehe, og þau voru öll alveg rosa skemmtileg, þó að ég hefði startað þessu með stæl.

 

Og já, þó svo ég hafi alls ekki verið að bíða við dyrnar, þá bankaði ástin upp á hjá mér, og alveg sama hvað ég barðist við hana, þá var hún víst greinilega komin til að vera. Og er þar ennþá. Svoldið skrítin tilfinning, svona þegar maður býst ekki við þessu og er í innri baráttu við sjálfa sig að "gera það rétta" og vera skynsöm. En skynsemi og tilfinningar fara sjaldan saman. Valur er komin til að vera, enda hef ég fundið algjöran sálufélaga í þessum manni, það er fátt sem við eigum ekki sameiginlegt og virðumst skilja hvort annað fullkomlega. Loksins einhver sem er með alveg jafn klikkaðslegan, svartan húmor. Víííííí, ekki leiðinlegt lífið.

 

Í sumar flutti líka hún elsku Elísa mín aftur á Álftanesið, og seinni partur þessa árs hefur því einkennst af fjölmörgum samverustundum okkar. Endalaust gaman og alveg yndislegt að hafa hana svona í næsta húsi. Getum alltaf rölt til hvor annarar, jafnvel á náttfötunum:o)

 

Já, svo skall fjármálakreppan á, og um leið og aðrir misstu vinnuna, fór allt á fullt hérna í Seðlabankanum. Vikum saman vann maður 14 tíma á dag og um helgar líka. Yfirvinnukaupið kom sér einstaklega vel, þó að maður hafi að vísu misst heilsuna í kjölfarið. Ég veiktist af kvefpest í nóvember og hef ekki losnað við hana ennþá. Og það lítur allt út fyrir að þessi pest fylgi mér inn í nýja árið.

 

Í lok nóvember fór ég svo í alveg æðislega ferð til hennar Patsy minnar í Manchester. Ákvað að leyfa mér svona lúxus, því ég átti það svo sannarlega skilið eftir allt puðið í bankanum. (Hehe, og átti líka alveg þokkalega efni á því).  Já, og í desember borgaði ég í fyrsta sinn NIÐUR höfuðstólinn á einu láninu mínu. Er þvílíkt stollt af því.

 

Í kvöld verður svo fjölskylduveisla heima hjá Brynju systir eins og venjulega. Paramskinka, Kalkúnn, brennan og áramótaskaupið. Klikkar aldrei. Ég er búin að kaupa Simpson-knöll (auðvitað) og ætla að búa til alræmdu margaríturnar mínar. Gleðilegt ár elskurnar mínar, takk fyrir öll gömlu og góðu árin, og megi árið 2009 verða ykkur gott. Það leggst alla vegna rosalega vel í mig.

 

Knús.

 

 

 

 

Hellúúúú.

 

Mikið að maður fer að blaðra hérna loksins eitthvað.

 

Já, mín fór til Manchester fyrstu helgina í des og skemmti sér alveg konunglega. Eins og við var að búast. En mín nældi sér líka í svaka pest, því mér varð svo ógeðslega kalt þarna. Maður er víst svo voðalega vanur eitthvað hitaveitu-húsunum hérna á Íslandi. Ég held maður mætti vera þakklátari. En það var rosalega gaman hjá okkur Patsy, ekkert verslað svo sem, en mikið farið og skoðað, kjaftað og drukkið auðvitað. Þvílík gestrisnin alltaf sem maður fær þarna og ég er líka algjörlega að fíl´ana:o) Hehe. Takk æðislega fyrir mig!

 

En já, ég er því miður búin að vera veik síðan:o( Hósta enn og kvefið situr sem fastast. Búin að prófa alls konar lyf, búin að fá svæsin ofnæmisviðbrögð við sumum, en hin virðast ekki virka neitt. Great! Búin að taka 8 veikindadaga í desember. Og reikna með að eyða þessu æðislega langa jólafríi í þessa sömu pest. Great!

 

Jæja, það er samt gaman að vera til, jólin framundan með öllum sínum kræsingum og kósý hefðum. Ég verð að sjálfsögðu hjá múttu og pápa eins og venjulega. Það hefur samt gengið erfiðlega að komast í rétta jólagírinn. Þegar maður er svona veikur stanslaust þá frestar maður öllu. Hef lítið getað skreytt, en samt alveg eitthvað. Hef bara ekkert þrifið í staðinn:o) Búin að kaupa 3 jólagjafir. Fór með öll kort í póst í gær. Á samt eftir að skrifa fjölmörg sem ég ætla að fara með í eigin persónu.

 

En jólin koma, sama hvað. Maður gerir bara sitt besta. Aldrei hægt að gera allt. En þetta verður kærkomin hvíld, þetta góða jólafrí sem við fáum í ár. Og ég hlakka alveg sérstaklega mikið til að opna eina gjöf:o) Er mjöööög spennt.

 

Jæja, ég vil svo bara óska öllum gleðilegra jóla, þakka lesturinn og "skoðið" á árinu sem er að líða, hehe.

 

Jólaknús á ykkur öll.

 

 

Oh já, á morgun gerist það. Ég flýg af landi brott, til Manchester að heimsækja hana Patsy mína.

 

Þvílíkt sem ég hlakka til. Að bara komast burt, gleyma sér, vinnunni, Íslandi, ástandinu, ÖLLU BARA! Væri mjög freistandi að koma aldrei aftur, en sá draumur verður líklega ekki að veruleika. Brjálæðið í vinnunni mun bíða eftir mér þegar ég kem aftur. Ruglið í ráðamönnum, úrræðaleysið, vonleysið, peningaleysið, VERÐBÓLGAN!

 

Þetta verður svo kærkomin hvíld frá þessu öllu. Þó þetta verði bara nokkrir dagar. Við Patsy ætlum m.a. að rölta um miðbæinn á jólamörkuðum, fara á skauta, drekka heita jólaglögg, halda 10 ára afmæli fyrir Emmsu, og svo verður auðvitað kjaftað og hlegið, kjaftað og hlegið...................:o) Dásamlegt!

 

Hin mikla yfirvinna mín upp á síðkastið hefur þó gert það að verkum að ég á meira aukapening en venjulega. *Hóst*, venjulega á ég ekkert afgangs. hehe, og mín er sko búin að nýta sér það undanfarna daga. Ég er búin að fara 4 sinnum í nudd, 2svar í Cranio (höfuðbeina-, spjaldhryggsjöfnun), og í gær fór ég bæði í litun, klippingu OOOG lúxus andlitsbað á Nordicaspa. Jebbs, ég kann að fara vel með mig á þessum átakstímum.

 

En já, þetta er voðalega sorglegt hvernig er komið fyrir öllu hérna á þessum volaða klaka. Og enn sorglegra hvað maður sér engan veginn fram á veginn að þetta skáni neitt, nærri því strax. En auðvitað hefur maður margt til að vera þakklátur fyrir. Fjölskyldu og vini, örugga vinnu og tekjur, góða (alla vegna sæmilega) heilsu. Maður má ekki gleyma því. Takk takk takk takk!!!

 

En öllu því neikvæða mun ég samt klárlega gleyma næstu daga, meðan ég lifi í afneitun í Manchester og ímynda mér bara að ég sé ekki Íslendingur;o)

 

Knús á ykkur öll!

 

 

 

 

Halló allir!

 

Jebbs, það er sama ástandið í vinnunni. Unnið langt fram á kvöld, og svo um helgar líka!!! Hehe, það var samt kát Gunna sem stökk hæð sína í loft (krullur teknar með), þegar hún opnaði feita launaumslagið sitt um mánaðarmótin og fékk þau LANGhæðstu laun EVER!!!!! Vá, langar að ramma þetta inn:o) Yfirvinnan hefur svo sannarlega sína kosti.

 

En líkaminn er ekki í besta ástandi. Langt frá því. En ég á þá alla vegna pening til að fara í nudd, slökun og spjaldhryggsjöfnun, eða hvað þetta allt nú heitir sem ég þarf svo nauðsynlega á að halda. Ætli það sé ekki best að ég taki nokkra sálfræðitíma líka, því ég er farin að fá svæsnar martraðir nánast á hverri nóttu. Eitthvað óuppgert þar greinilega. Annars finnst mér nú besta sálfræðihjálpin fólgin í því að drekka nokkra öllara með góðri vinkonu og fá að lofta út þannig:o) Hefur alltaf þrælvirkað fyrir mig. Geri það bara alls ekki nógu oft.

 

Ég hlakka því skiljanlega mjöööög mikið til heimsóknar minnar til hennar Patsy til Manchester eftir tæpar 3 vikur. Frábært að komast úr landi (þó það sé UK), og geta svona "gleymt" sér í nokkra daga. Vá hvað það verður freistandi að koma bara ekkert heim aftur. Kannski kemst ég ekki heim. Bretarnir handtaka mig fyrir að vera Íslendingur eða eitthvað. Who knows?

 

En það er margt skemmtilegt búið að gerast inn á milli í þessari miklu vinnutörn. Ég fór í brúðkaup til Hörpu vinkonu og skemmti mér þar alveg konunglega. Svo átti Örní beibí þrítugsafmæli (jebbs, þetta er ár þrítugsafmælanna) og þar var náttl. þvílíka stuðið og drukkið fram á morgun eins og mér einni er lagið;o) Svo skrapp ég með kærastanum í sumarbústað og þar var sko aldeilis slakað á og haft það gott, legið í heita pottinum, drukkið og borðaður góður matur. Alltaf gott að komast út í sveit.

 

Þarf að skutla inn nýjum myndum við fyrsta tækifæri. Á því miður engar úr sumarbústaðnum, hehe, ekki viljandi gert samt:o)

 

Ég lofa að skutla svo inn bloggi þegar ég verð búin að fara í allt dekrið mitt. Lendi kannski í tásludaðri aftur, eða að pólskur maður segir á vondri íslensku hvort hann megi taka mig úr nærbuxunum.......??

 

Ja, það sem maður lendir ekki í!

 

 

 

Hellúúú. Vildi bara láta vita af mér. Það er víst enginn tími né orka til að blogga núna, því miður. Ég eyði öllum deginum, langt fram á kvöld við að bjarga ykkur, Íslendingum frá gjaldþroti. "Venjulegur" vinnudagur hjá mér hefst kl. 9 og líkur svona 22-23 á kvöldin, stundum er maður til miðnættis.

 

Þetta er vont, en það venst. Alveg ótrúlegt. Var að farast fyrstu vikuna, alveg búin andlega og líkamlega, en þetta virðist skána aðeins. Samt versna dagarnir, þe. vandamálin aukast, ég fæ c.a. 50 fyrirspurnir á hverjum klukkutíma frá bönkunum, plús allt annað sem ég þarf að gera til að halda bankakerfinu gangandi.

 

En jæja, ég ætla ekki að kvarta. Ég hef vinnu og er þakklát fyrir það. Ég fæ líka yfirvinnu borgaða, og er mjööööög þakklát fyrir það. Ég á heldur ekki börn eða fjölskyldu sem bíður eftir mér heima.

 

Einhvern tímann hlýtur þessi törn líka að taka enda, hvenær, það hef ég samt ekki hugmynd um. Líklega ekki fyrr en á næsta ári:o(

Það er búið að fella niður árshátíð Seðlabankans. Við höfum víst engan tíma né getu til að skemmta okkur.

 

But......Life goes on, einn dagur í einu og allt það.

 

Ég er lifandi og með vinnu.

 

HALELÚJA!